"¡QUÉ LLUEVA, QUÉ LLUEVA, LA VIRGEN DE LA CUEVA...!"

Esta semana, co motivo do “Día das Letras Galegas”, tivo lugar, o luns 10 de maio, o “Correlingua 2010” que, tal e como vos contaramos, este curso, levaríase a cabo na nosa vila.

O certo é que Rianxo, convírtese nun marco incomparable e indiscutiblemente ligado ás nosas letras no que naceron autores tan representativos da literatura galega como Rafael Dieste, Manuel Antonio e, por suposto, A.D.R. Castelao.
Ao final cumpríronse as predicións meteorolóxicas, e, finalmente, a actividade quedou un tanto deslucida, pois en lugar de asistir os más de 2000 participantes de centros de todo o Barbanza, asistiron, segundo os organizadores da actividade, arredor de 700 alumnos e alumnas de Secundaria.
Ao final, non puidemos lucir a camiseta coa que nos identificaríamos na actividade cos debuxos gañadores do concurso que se organizou no noso centro para escoller a imaxe máis representativa, resultando gañadores un debuxo de 6º e de 2º de Educación Primaria para a parte frontal e espalda, respectivamente.
Ademais disto, as semanas previas á actividade cada centro elaborou unha pancarta que luciriamos na marcha pola nosa vila o día do Correlingua. No caso da pancarta de Educación Infantil, tratouse dun deseño sinxelo que representaba a bandeira de Galicia e un poema da produción literaria infantil de Uxío Novoneyra estreitamente vencellado coa primavera, centro de interese, que estamos a desenvolver nestes momentos.

Logo, para ca pancarta tivese unha achega individual de cada aula, os profes decidiron poñer uns barcos na franxa transversal da bandeira a modo de mar. Foi unha tarefa complicada por parte do profe determinar cal era o barco "máis-súper", porque todos tiñan algo especial. Habíaos de todos os tipos: con velas, botes de remos, con áncoras, redes, canas de pescar... finalmente, o profe solicitou axuda das súas compañeiras de ciclo xa que nos mesmos non nos poñiamos dacordo e baseámonos máis no autor que no resulta do debuxo, curioso, verdade?...

Velaí, van os tres debuxos seleccionados...



Aproveitamos tamén para contarvos que xa rematamos o “Conto Cooperativo” deste curso, un traballo elaborado, que precisou de varias semanas para co seu proceso de realización resultase persoal e do que pronto, moi pronto teredes noticias no noso blog, así que moi atentos para descubrir a onde viaxou nesta ocasión a nosa Miñoquiña amareliña...
Un saúdo e non esquezades que... o noso blog se alimentará dos vosos comentarios!

PAPAPÚ, PAPAPÁ, A UN LUGAR NOVO TI VIAXARÁS...

Co motivo da actividade conmemorativa do “Día do Libro” o curso pasado levamos a cabo a nivel de aula a elaboración do noso “Conto Cooperativo”; unha actividade que, entre outras finalidades, serviu como unha canle na que as familias tiveron a oportunidade de participar no noso quefacer cotiá.
A actividade consistiu na realización dun conto que durante máis dun mes rotou polas nosas casas ata que a historia se completou coa aportación de cada familia.
As familias xogaron un papel indiscutible como guías da actividade no ámbito familiar: tiveron que axudarnos a consensuar a trama do relato seguindo o fío condutor ademais de colaborar na realización do debuxo que ilustrase o texto. Coma sempre… mil millóns de grazas!!!
Foi unha actividade na que nós, fomos os protagonistas, e por iso, entre todos e todas nunha das asambleas matinais decidimos que os protagonistas do conto non podían ser outros máis que PI e PA; os nosos compañeiros de viaxe cando tiñamos 3 anos e que en cada unidade didáctica nos presentaban o centro de interese que iamos traballar.
Cada día na asamblea matinal “liamos” o conto dende o principio, un momento ideal que propiciou o desenvolvemento de varias experiencias tales como a secuenciación de viñetas, actividades de comprensión lectora, xogos de creación literaria a partir das técnicas de Gianni Rodari (Gramática de la Fantasía, 1981)…
Finalmente quedaba o máis complicado, poñernos dacordo no título do noso conto. Logo de moito “debatir”, chegamos á conclusión de que a mellor opción era “A festa da primavera”, unha temática vencellada co centro de interese que se estaba traballando nese momento.
Velaí vai “A festa da primavera”, pero unha cousa vos dicimos; moi atentos ao noso blog, xa que ao longo desta semana agardamos por fin rematar o “Conto Cooperativo” deste curso no que a protagonista non podía ser outra máis que... siiiiii, Miñoca!!! coa que viaxaremos a un lugar que nos resultou xa no seu momento fascinante...



Por si non lembrades a historia, aquí vos deixamos o argumento final resultante do noso "Conto Cooperativo"...

"Como unha tarde máis, Pi e Pa estaban vendo como comía o Coello Aleixo, cando de súpeto, debaixo dunha árbore observaron algo que chamou a súa atención: ¡un paxariño!, gritou Pi. Caeu do seu niño porque sopraba un forte vento. Estaba canso e tiña moita fame.
Non deixaba de chamar pola súa nai cando de repente algo ía voando polo ceo, eran máis paxariños en busca dos seus pais. Ían marchar a facer os seus niños a un sitio con sol, porque alí empezaba o inverno e non tiñan nin comida nin pallas. Así que foron voando todos ao monte do arco da vella. Alí era onde todos os anos centos de paxariños se xuntaban para ter as súas crías e disfrutar do bo tempo, pero un día de repente no monte do arco da vella apareceron Pi e Pa xunto co coello Aleixo.
Todos os paxaros puxéronse moi contentos aínda que Pi e Pa tiñan unha mala noticia, un cazador quería disparar aos paxariños.
Entón Pi e Pa, xunto co coello Aleixo e os demais paxariños, argallaron un plan para facerse amigos do cazador e celebrar todos xuntos unha gran festa de primavera.
Para iso, primeiro tiñan que recoller amorodos no monte do arco da vella para facerlle un pastel ao cazador e así o cazador non faría dano a ninguén. De súpeto, Pi e Pa viron voando á bruxa Maruxa na súa vasoira que se dirixía onda eles, pois a bruxa Maruxa íalles axudar.
Entre todos organizaron a festa e pasárono moi ben dicindo: ¡Papapú, Papapá!, ata que de súpeto chegou o cazador e ao ver a festa que organizaron para el púxose moi contento e fíxose amigo de todos eles, e seguiu a festa ata que comezaron a caer os primeiros copiños de neve.
Pola mañá, Pi e Pa dixéronlle á bruxa Maruxa que tiñan que darse presa porque o inverno estaba chegando. Todos comezaron a ter frío, e Pi e Pa fóronse moi contentos ca bruxa Maruxa na súa vasoira.
De volta á casa, apareceu o lobo azul, era o lobo bo que vivía no monte do arco da vella, e Pi e Pa invitárono á festa.
Pero o cazador non sabía que o lobo azul era bo e levantou a súa escopeta. O lobo, cheo de medo, agochouse na herba e pechou os ollos. Os paxariños voaron. E o coello Aleixo foi buscar correndo ao mago Sabichón para que lles axudara.
Cando chegou xunta ao mago Sabichón o coello Aleixo non entendía nada, o lobo azul estaba en perigo e o mago Sabichón non facía nada máis que rir.
Neste momento o cazador apretou o gatillo da súa escopeta e ocorreu algo espectacular e marabilloso… moreas de flores saíron disparadas cubrindo o ceo de mil e unha cor. Foi entón cando Pi e Pa e o resto de convidados da festa da primavera se decataron que o cazador era, nada máis e nada menos, que o rei do monte do arco da vella que ao ver a festa vestiuse de cazador para que non o recoñeceran.
Todos estábano pasando fenomenal, pero como todo o bo ten a súa fin, Pi e Pa pecharon os ollos e comezaron a decir as palabras máxicas: “Papapú, Papapá” e sentiron como a vasoira da bruxa Maruxa empeza a moverse. Cando abriron os ollos subiron ata as nubes a toda velocidade. Desde tan alto, víanse os ríos, os bosques, as árbores, os animais, e a tódolos amiguiños que fixeran nesa viaxe tan especial.
Algo moi importante aprenderon Pi e Pa con esta aventura: cando quixeran facer unha viaxe. Só tiñan que pechar os ollos e deixar voar a súa imaxinación. E colorín colorado...".

Un saúdo e non esquezades que... o noso blog se alimentará dos vosos comentarios!

MAMI, TE QUIERO UN MONTÓN...

“Cuando mamá ya va a salir del cuarto, Garbancito la llama:
- ¡Mamá!
- ¿Qué quieres hijo?
Garbancito responde:
- Que me digas que me quieres...
Entonces, mamá se da cuenta de que, por culpa de su trabajo, hoy no le ha hecho mucho caso a Garbancito, y le dice:
- Claro que te quiero, cariño. Te quiero un montón. Y como te quiero un montón, te lo voy a decir de un montón de formas diferentes.
- ¿Te lo digo con la nariz tapada? ¡De quiedo muzo, muzo!.
- ¿Te lo digo con eco? ¡Te quiero... ero... eroooo... mucho... ucho... uchoooooo...!.
- ¿Te lo digo como los toros? Te quiero muuuuuucho.
- ¿Te lo digo como los patos y los gallos? Cua... Cua... Cua... ¡Cuánto te quiquiriquiero!
- ¿Te lo digo bajito, como si fuera un secreto? Ssssch, te quieeeero.
- ¿Te lo digo muy alto, para que se entere todo el mundo? ¡TE QUIEEEERO!.
- Y te lo digo como te lo digo siempre: ¡con un abrazo muy, muy grande!”

(Te quiero un montón. Edit. Bruño)

MERÉCELO... FELIZ DÍA MAMÁ!

Aquí vos deixamos unha canción moi significativa para este Día adicadas a todas as mamis do mundo mundial e, especialmente, a todas as nosas mamis.
Atentas á súa letra... toda unha declaración de intencións!

Un saúdo e non esquezades que... o noso blog se alimentará dos vosos comentarios!

XOGAMOS APRENDENDO E... APRENDEMOS XOGANDO.

Hoxe, venres 23 de abril celebramos o “Día do Libro”, unha data na que se pretende homexanear e valorar a contribución de moitos escritores e escritoras que contribúen, dalgunha maneira, ao progreso social e cultural da nosa sociedade.
Así pois, na asemblea adicamos un tempo a falar dos motivos polos que se celebra este día e descubrimos co “Día do Libro” conmemórase cada 23 de abril por ser este o día no que morrían escritores da talla de Miguel de Cervantes, Garcilaso de la Vega ou William Shakespeare que, aínda que non coñecemos as súas obras, o profe nos contou que escribiron libros para maiores moi moi moi importantes, tan importantes que foron traducidos a diversos idiomas para ca xente poida megullarse e vivir as súas historias.
Tamén conversamos acerca de cales son os nosos contos preferidos decatándonos de todos os que coñecemos. Saíron, dende os contos de sempre, os contos de toda a vida como “Caperucita Roja”, “Los 3 cerditos” ou “El patito feo”, ata outros que ultimamente están acadando unha fama considerable nos máis pequenos entre os que están os contos da Editorial Kalandaka con títulos como “La casa de la mosca fosca”, “Orejas de mariposa” ou “A que sabe a Lúa?” ou mesmo a colección de Pepe Carreira de “Os Bolechas” que nos proporcionaron, no seu momento, un primeiro achegamento a ese mundo no que cada día avanzamos un pouquiño máis: a lecto-escritura.
De todos é coñecido cos contos se convirten en aliados excepcionais nos procesos de ensinanza-aprendizaxe que levamos a cabo na aula, así, ademais de ensinarnos a escoitar e a ver as cousas cos ollos da imaxinación, converténse en poderosos estímulos para o desenvolvemento da creatividade e do pensamento diverxente.
Asemade, os contos tamén nos serven para atoparnos cos problemas éticos fundamentais favorecendo a adquisición dun primeiro código moral ao mesmo tempo que reforzan virtudes e cualidades como o valor da amizade, a humildade, a exaltación da intelixencia e do inxenio...
Non creades que isto foi todo, xa que tras realizar varias actividades impresas co profe nos tiña preparadas acerca dos nosos contos favoritos, de cantar e dramatizar a canción "¡A leer, a leer!" que aprendimos ao longo da semana e do momento da merenda e do patio, participamos nunha selección de xogos populares que, ao longo deste curso, organizaron nos exteriores do centro o Grupo de Traballo integrado por varios mestres e mestras do cole no que, a partir de materiais de desfeito e refugallo, confeccionaron xogos populares para o tempo libre e de lecer do recreo.
Así, tras organizarnos en 3 grupos de 8 nenos e nenas entusiasmados medimos as nosas forzas no “suttheball”, aprendemos a controlar e dominar o noso equilibrio xogando á pata coxa ás “mariolas”, retorcimos o noso corpo no “twister”, probamos o noso inxenio nos “xogos de mesa”, a nosa paciencia e pulso no “pesca peixes” e “encesta” e, incluso algún de nós superou os seus medos nos “zancos”. Ademais destas actividades, e tratándose do “Día do Libro”, tamén había un espazo reservado para a lectura, un espazo afastado da zona dos xogos que nos permitiu disfrutar da selección dos libros da biblioteca que alí se atopaban.

Resultou unha xornada sensacional na que se combinaron dous dos recursos didácticos por excelencia da Educación Infantil; pois se a través da utilización do conto se cumprían os obxectivos antes descritos, a actividade lúdica, ademais de ser divertida, proporciona situacións de pracer e benestar, xenera descubrimentos, desenvolve habilidades, promove aprendizaxes e favorece a socialización entre iguais... de aí que, dada a súa significatividade se convirta tamén nun importante apoio nos procesos de ensinanza-aprendizaxe desta etapa, pois que dúbida cabe cos nenos aprendemos xogando e xogamos aprendendo.
Bueno, todo isto non acaba aquí, xa que como sabedes o 17 de maio celebraremos o “Día das Letras Galegas” adicado este ano a un escritor de Lugo chamado Uxío Novoneyra e para celebralo ademais de participar no “Correlingua 2010” que este curso se levará a cabo no noso concello e no que participarán máis de 2000 alumnos e alumnas de todos os centros do Barbanza elaboraremos, un ano máis, o “Conto Cooperativo”, unha experiencia na co curso pasado vos, as familias, tivestes un peso fundamental na confección de “A festa da primavera”, lembrades?... e que este ano, dado que xa somos maiores intentarémolo nós na clase, así que moi atentos ao blog que axiña teredes novas destas e outras experiencias...
Un saúdo acompañados de lectura e non esquezades que... o noso blog se alimentará dos vosos comentarios!

XOGAMOS COAS SENSACIÓNS...

Como vén sendo habitual cada mes, esta semana recibimos a visita de Ana unha mestra especialista en Audición e Linguaxe (AL) como Estefanía a de P.E.L.O, pero que, neste caso vén a realizar exercicios específicos de forma individualizada cunha das nosas compañeiras.
Desta vez a súa visita non foi unha máis, xa que nos traia preparadas dúas actividades que TODOS e TODAS levariamos a cabo cando rematáramos de facer o traballo individual impreso que tiñamos comezado cando ela chegou.
Tratábase de dúas actividades nas que traballamos aspectos relacionados coa educación sensorial, algo que conta cun papel fundamental no noso desenvolvemento se temos en conta que interveñen aspectos como a atención, a memoria e a capacidade de observación; procesos todos eles cun peso considerable na adquisición de capacidades, habilidades e competencias que nos permiten obter un coñecemento cada vez máis completo, obxectivo e exhaustivo do contonro físico, natural, social e cultural no que nos atopamos. Ademais, este tipo de estimulación-educación convértese nun aliado excepcional para ir progresando na construcción do noso esquema corporal.
As actividades propostas, ligadas concretamente con aspectos relacionados coa educación visual eran, aparentemente, moi sinxelas e practicamente todos nos participamos en, alomenos, nunha das dúas.
Para levar a cabo a primeira, tiñamos que ter os ollos cerrados, e para non facer “trampas” a profe púxonos un antifaz co que non se vía nada de nada, algo ca máis dun lle supuxo unha situación de “angustia” e medo ante o descoñecido. No desenvolvemento da actividade había que identificar e recoñecer aos nosos compañeiros e compañeiras a través do tacto, unha actividade que precisaba dun total e absoluto silencio para non dar pistas de quen se trataba...
En primeiro lugar tiñamos que recoñecer se o compañeiro que estaba ao noso carón era un neno ou unha nena, e aínda que poida parecer algo sinxelo, a máis dun lle costou identificar o sexo deste.
Como algo anecdótico desta actividade, destacar o medo co que nos tocabamos, non empregabamos toda a man tan só as puntiñas dos nosos dedos, como con medo, e logo non investigabamos todo o corpo, a maioría centrábase na cabeza e non pescudaba noutros rasgos físicos como os da cara que abofé nos axudarían a determinar de que compañeiro se trataba.
A unha das nosas compañeiras, lle gastaron unha broma e, no canto de saír un de nós, saiu nada máis e nada menos que... Con moito medo tocoulle o pelo, os ollos, a nariz e os ombreiros, ata que despois de moito pensalo e tocar dixo a resposta correcta: era... Ana!
Este tipo de actividades ao servir para activar as sensacións táctiles, resultan especialmente interesantes no caso de padecer algún tipo de déficit sensorial.
Na segunda actividade proposta, e de novo cos ollos vendados, tiñamos que colocarlle o rabo ao burro; algo que nos serviu para descubir o complicado que resulta orientarse no espazo cos ollos pechados, incluso un dos nosos compañeiros viviu en primeira persoa como se senten as persoas invidentes ao ter que camiñar sen ver o que se atopaba ao seu redor.
Esta proposta resultou, ao principio máis sinxela ca anterior, xa que logo de pasar varios de nós e colocar o rabo do burro no seu lugar correspondente, a profe complicou un pouquiño máis a actividade colocando o franelograma en distintas posicións: inclinado cara a dereita, cara a esquerda, ao revés... resultaba curioso como todos colocabamos o rabo no lado dereito, na posición correcta no caso de co franelograma estivese posto de maneira axeitada.
Finalmente, e para relaxarnos un pouco e voltar de novo á calma antes de disfrutar do momento da merenda, como despedida desta sesión de traballo, entre todos e todas, na zona da asemblea realizamos unha conversa guiada coa profe na que limos e interpretamos as imaxes que aparecían no conto de “Hansel e Gretel”, e aínda que ás veces séguesenos esquecendo iso de respectar o turno para falar, a profe quedou moi contenta e díxonos co fixeramos estupendamente.
Agora toca portarse moi moi ben para voltar de novo a disfrutar destes xogos que Ana lle deixou ao profe ata a próxima vez que volte facernos outra das súas visitas; agardamos que nos siga tendo en conta nas súas propostas de actividades... mil millóns de grazas Ana, pasámolo chachi-volachi!!!
Un saúdo e non esquezades que... o noso blog se alimentará dos vosos comentarios!

ESPERTA NATUREZA!

Despois duns días de vacacións, esta semana voltamos de novo ao cole e, aínda que nos custará coller de novo o ritmo de traballo cotiá, moitos de nós estaba desexando cas clases comezasen de novo e vivir novas experiencias xunto co resto de compañeiros.
Na asemblea matinal do martes, e como non podía ser doutra maneira, quixemos facer partícipe ao profe das nosas vacacións: fomos ao parque, andamos en bicicleta, visitamos a biblioteca municipal... aínda que sen dúbida o gran acontecemento que a maioría de nós viviu foi ir ás barracas da Pascua en Padrón... non os hai máis festeiros ca nós!
Nembargantes, tamén houbo varios compañeiros que, entusiasmados, lle trouxeron ao profe unha morea de “deberes” para compartir con todos nós na asemblea. Había para todos os gusto, aínda que é un dato moi significativo comprobar como cada mañá son máis os nenos e nenas que deciden invertir un pouco do seu tempo fora da escola para facer as súas letras e os seus números, unha tarefa iniciada por unha nena do grupo e que se está a converter nunha costume para máis dun. Unha proba irrefutable da motivación e interese co que nos enfrontamos cara o aprendizaxe dos contidos relacionados coa lecto-escritura e lóxica-matemática.
Asemade ao longo da semana constatamos entre todos a chegada dunha nova estación do ano, siiiiiiiii... a PRIMAVERA! Un suceso que se convertirá alomenos na seguinte semana no centro de interese no que investigaremos para observar, descubrir e identificar algúns dos cambios máis significativos que trae consigo a chegada desta nova estación tanto no contorno como na vida das persoas avanzando no seu proceso de diferenciación.
Para comezar, o profe propúxonos un torbeliño de ideas no que, previa man levantada, tiñamos que dicir obxectos, elementos, situacións... vinculadas coa primavera. Así saíron: bolboreta, árbore, flores, sol, abella, herba, flores, paxaros, arco da vella, caracois e... flores, porque o que si temos clarísimo é que coa chegada da primavera os campos énchense de flores, mooooooooitas flores... un elemento que xa traballaramos antes das vacacións e que serviu como eixo para confeccionar a portada das actividades impresas que levamos para a casa.
Esta conversa enriqueceuse se cabe todavía máis coa posterior lectura e interpretación da lámina mural desta unidade didáctica na que se podía ver unha paisaxe primaveral con moitos dos elementos que dixeramos no torbeliño de ideas.
Logo de viaxar ao longo do curso a lugares como Kenia, Canadá ou Puerto Rico e coñecer algúns dos seus elementos e tradicións máis representativas, nesta ocasión, e da man da nosa mascota, adentrámonos en Xapón introducíndonos no mundo dos xardíns zen.
Descubrimos que estes xardíns son de dimensións pequenas e están formados por un campo de area que contén grava, rochas e algunhas veces musgo, herbas e outros elementos naturais. Foron creados para contemplalos durante a meditación e neles atópanse os fundamentos principais da arte e cultura xaponesa.
Ademais tamén nesta semana dimos un paseo polo “El País de las Letras” onde nos atopamos a outro dos seus habitantes, a J.
En “El País de las Letras” había un jardín moi grande que sempre estaba cheo de flores, especialmente en primavera.
O encargado de coidar as flores para que estivesen tan bonitas era el Jardinero J; para que non pasen sede, as rega pouco a pouco, e para que non teñan fame, lles da a súa comida favorita: abono.
Grazas á profesión do Señor J aprendemos un pouco máis dos coidados necesarios das plantas. Así, para manter bonito o xardín ten que remover a terra para que esté branda e fresca, pedir ás formigas que deixen tranquilas ás flores e se vaian ao bosque, e coidar de cos mosquitos, as moscas e as cucarachas non as estropeen. Tamén ten que limpar as flores, quitarlles as follas secas e arrancar as malas herbas que crecen entre elas e as deixan sen comida... todas estas, tarefas que contribúen á adquisición de actitudes de coidado e conservación do medio natural.
O profe prometeunos que pronto, moi pronto coñeceremos a un novo habitante deste país que tan rico e froitífero está resultado no noso proceso de lecto-escritura,... as apostas están feitas!
Bueno, creo que faltan mil millóns de cousas por contar de todo o realizado durante esta semana, pero abofé cas informacións estarán cargadas de maior riqueza se as contamos en persoa... non credes?
Un saúdo e non esquezades que... o noso blog se alimentará dos vosos comentarios!

- XA TEMOS 4 PRIMAVERAS -

- ESPERTA... NATUREZA! -

- EL JARDINERO J -

"ADORAD EN ESPÍRITU Y VERDAD"

Tuvimos la suerte de en tus venas caer;
Sentimos en nuestro pulso todo tu tirón.
Ha quedado absorto nuestro corazón,
Comentándolo con el Rosicler.

A pesar de todo los que nos diste a ver,
TÚ eres en todo la última razón.
Son tus pisadas el único son:
Nos captan, nos llegan a entumecer.

Mar zafiro, coral de infinitud;
Cielo en el que nos perdemos sin perderte.
La cáscara te besa y te repasa.

¿Qué diría del misterio de tu CRUZ?
¿Qué de tu barca de tu AMOR y MUERTE?
Pasa entre estas callejas, Jesús, ¡pasa!

D. Luis Romay G. Arias.

Que a Virxe María, “Raíña e Nai garimosa, vida, dozura e esperanza nosa”, como cantamos na Salve, e a quen acompañamos no camiño da súa dor este venres Santo, nos axude a vivir este día con piedade sincera, con coherencia cristiá e con auténtico espírito de penitencia e caridade.